അരികില് നീ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്…
ചുരുട്ടും, തമ്പാക്കും എന്റെ വായക്കുള്ളില് ഉണ്ടാക്കിയ കറ വളരെ വേഗത്തില് എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കും പടര്ന്നിരുന്നു. മുഴുവനും തുറന്നു പിടിക്കാന് പറ്റാതെ എന്റെ കണ്ണുകള് സദാ സമയവും. എങ്ങും, എപ്പൊഴും ആസക്തികളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശങ്ങള് മാത്രം.
കൊഴുപ്പുകൂട്ടാന് പുറത്ത് വര്ഷം തകര്ത്തു പെയ്തു. കടിച്ചു പറിക്കാനായി ചെന്നൊരെന്നെ കണ്ടവള് അലറിക്കരഞ്ഞത്, കനത്ത മഴത്തുള്ളികള്ക്ക് ഇക്കിളിയാകാന് മാത്രമായിരുന്നു. വല്ലാത്തൊരു ആവേശത്തോടെ മഴമേഘങ്ങള് തകര്ത്തു പെയ്തു.
എന്റെ കയ്കളില് കിടന്ന് പിടയാന് പോലും അവള്ക്കായിരുന്നില്ല. ഉടു വസ്ത്രം ജീവനെ രക്ഷിക്കനുള്ള അവളുടെ പരാക്രമത്തില് അവള് തന്നെ ഊരിയെറിഞ്ഞതാവണം. അവളുടെ വയറില് പിടിച്ച പിടുത്തം വിടാന് എനിക്കും സാധിച്ചില്ല. എന്റെ മുഖം അപ്പൊഴും നിര്വികാരമായിതന്നെയിരുന്നു.
അവളെ കട്ടിലിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞത് ഭയപ്പെടുത്താനല്ലായിരുന്നു. കയ്കള് കൊണ്ട് അരുതേ… എന്നപേക്ഷിച്ചത് എനിക്ക് മനസിലാക്കാന് പറ്റിയില്ലായിരുന്നു. അര്ദ്ധനഗ്നനായി ഞാന് അവളുടെ മുകളിലേക്ക് വീണു… അവള്ക്ക് നോവാതെ.
മിനുസം വരുത്താത്ത നഘങ്ങള് കൊണ്ട് അവളെന്നെ മാന്തി. എന്റെ മുഖവും, നെഞ്ചും അവള് മാന്തിയെടുത്തു. എന്നെ രക്ഷിക്കൂ… എന്നലറിവിളിക്കാന് പോയപ്പോള്, അവളുടെ ചുണ്ടുകള് ഞാനെന്റെ ചുണ്ടുകളാല് അടച്ചു പിടിച്ചു. അച്ചടക്കമില്ലാതെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലുകള് എന്റെ കാലുകള്ക്കിടയില് ഞെങ്ങിയമര്ന്നു. ബീഡി മണവും, കഞ്ചാവും കലറന്ന ഉമിനീര് അവളുടെ മേല് അത്തറായി പതിഞ്ഞു.
അവള് ജീവനുവേണ്ടി കരഞ്ഞത്, എന്റെ ഞെരമ്പുകള്ക്ക് ഇന്ധനമായി. എന്റെ മുഖം അവളുടെ നാണം പൊതിഞ്ഞ സ്ത്രീത്വങ്ങളിലൂടെ തലോടിയിറങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണീര് എനിക്ക് തൊട്ടുകൂട്ടാനായി. കുത്തിച്ചുപോകാന് തുനിഞ്ഞ അവളുടെ കയ്കള് എന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കയ്കള്ക്കുള്ളെയില് കിടന്നെന്നെ ഇക്കിളിയിട്ടു. വിയര്പ്പുകണങ്ങള് നിറഞ്ഞ അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ ഞാനിറങ്ങിയപ്പോള്, അവളുടെ ദീനരോദനങ്ങള് സ്പഷ്ടമായെന്റെ കാതുകളില് കുളിരുകോരി.
എതിര്ക്കാന് ശക്തിയില്ലാതെയവള് ഉറങ്ങിപ്പോയിരിക്കണം… എനിക്കുവേണ്ടിയവള് മനപ്പൂര്വ്വം മയങ്ങിയിരിക്കണം. സ്നേഹവും, വികാരവും തിരിച്ചറിയാതെ ഒരു വെറ്റില-പ്പാക്ക് പോലെ അവളെന്റെ മുന്നില് ചതഞ്ഞരഞ്ഞു. ചുണ്ടില് പൊടിഞ്ഞ ചോരപ്പാടുകള് അവളെ സുന്ദരിയാക്കി.
ഞാന് വരച്ചൊരു മനോഹര ചിത്രം പോലെ, അവളുടെ വെള്ള വിരിപ്പിട്ട കട്ടിലില്, നഗ്നയായ് അവള് കിടന്നു.
“നായിന്റെ മോനെ.. നിന്റെ അനിയത്തിക്കുട്ടിയെപ്പോലെ അല്ലായിരുന്നോടാ… ന്റെ പൊന്നിനെ നീ തിന്നില്ലേഡാ… ബാക്കിയുണ്ട്. വന്ന് മുഴുവനും തിന്നിട്ട് പോടാ നാശം പിട്ച്ചവനേ… നിന്നെയൊന്നും ദൈവം വെറുതേ വിടില്ലെഡാ… നീ നശിച്ചുപോകും…”
പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ പിന്നില്, വിലങ്ങുകളുടെ കനത്ത ഭാരം താങ്ങാന് വയ്യാതെ ഞാനിരുന്നപ്പോള് അവ്ലുടെയമ്മ കയര്ക്കുന്നത് കേട്ടു. എന്നെ ശപിക്കുകയാണ്.
അവളുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോയപ്പോള് ഞാന് കണ്ടു, മരം കൊണ്ടുള്ള ജനാലയഴികള്ക്കപ്പുറത്ത്, നഗ്നമായ രണ്ട് കാലുകള് തൂങ്ങിയാടുന്നു.
എങ്കിലും, അവള്ക്കെന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നൊന്ന് പറയാമായിരുന്നില്ലെ?
എങ്കിലും, അവള്ക്കെന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നൊന്ന് പറയാമായിരുന്നില്ലെ?
ആര്ക്കാണ് നിന്നെ ഇഷ്ട്ടമില്ലാതത് ? ആരും അത് പരയുന്നില്ലെന്കിലും??
നല്ല കഥ.
ഈ കഥ ഇഷ്ടമായി….ചില ഇഷ്ടങ്ങള് പറയാതിരിക്കുന്നതാ നല്ലത്…..പറഞ്ഞാലും അത് ആര്ക്കും മനസ്സിലാവില്ല…
മുന്നത്തെ പോസ്റ്റിലെ ജയന്റെ കണ്ണുകളില് കൂടെയുള്ള വീക്ഷണമാണോ ?
എന്നാലും “ജയനെ” ഇങ്ങനെ ന്യായീകരിക്കരുതായിരുന്നു. ഭ്രാന്തമായ അവന്റെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും ഒരു സ്നേഹമായിരിക്കില്ല ആഗ്രഹിച്ചിരിക്കുക.
ഇനിയും വരാം